1. Echo’s in de stilte

Veel mensen herkennen het wel, de stilte die ineens opvalt wanneer het aircosysteem uitvalt, het subtiele gezoem dat je niet hoorde, dat ineens hoorbaar wordt omdat het wegvalt, en de ontstane stilte je er op attendeert. Het was er al die tijd, maar het viel niet op. De muziek die in je hoofd nog na gonst als je de concertzaal verlaat, je hoort de beats nog nagalmen in je hoofd als de frisse buitenlucht zich over je ontfermt. Door het wegvallen van iets valt het pas echt op waar je in hebt gezeten.

Het Corona virus kan ons ook in zo’n staat brengen: alle ruis van het leven dat een paar weken geleden nog zo vanzelfsprekend was, klinkt duidelijker na, juist nu het er niet meer is. In de stilte kunnen we de echo horen van datgene waar we uit zijn gekomen: een ratrace, met opzwepende drums die ons opfokten om bepaalde doelen en resultaten na te jagen. Wat hoor jij nu in de stilte als dat wegvalt? Wat valt je ineens op? Wat is de ruis waar je al die tijd hebt in gezeten? Hoeveel afleiding heeft die achteraf veroorzaakt? Hoe klinken de echo’s van ons leven van kort geleden nu? Als muziek in de oren?

Onze samenleving krijgt een reset en de vraag is of we daadwerkelijk terug willen naar de samenleving die we in die echo’s nog kunnen terug luisteren. Op welke houding en gedrag van jezelf kijk je nu vol verbazing terug? Wat wil je achter je laten? Waarmee wil je stoppen? En wat kun je meer gaan waarderen, wat eerder nog heel vanzelfsprekend was? De echo’s zitten vol waarde en de stilte zit vol magie.