12. Het kan niet altijd lente blijven

Wat kunnen leren van het ritme van de seizoenen om ons constructief te verhouden tot de corona-crisis? In deze blog staat de lente centraal, de plek van het oosten en van de ochtend. De energie is hier typisch gericht op de buitenwereld en op de toekomst, op het enthousiasme voor het nieuwe en op dat wat we graag zouden willen bereiken. Het is de plek van de inspiratie, nieuwe ideeën en mogelijkheden, hoop, optimisme, visie, helderheid, plannen en structureren. Personen met een sterke oosten-energie willen steeds weer iets opstarten, zaken realiseren en manifesteren.

Maar wanneer je aan deze energie vast blijft houden, aan de illusie van de eeuwigdurende lente, zeker in tijden als deze, dan komt je onvermijdelijk haar schaduwkant of destructieve kant tegen. Je vergeet dan zaken af te maken, blijft in wensen en fantasieën hangen, in het ‘zou moeten’ of juist in ‘het zou niet zo mogen zijn’. Je negeert daarmee de realiteit als die niet goed uitkomt. In een periode van crisis zoals nu, bestaat er dan de neiging om jezelf te verliezen in structuren en herhalende activiteiten, het vertonen van autistische trekjes, bijvoorbeeld obsessief gaan hamsteren of schoonmaken.

In het gefixeerd en te gehecht zijn geraakt aan een bepaalde focus, zoomen personen die aan het oosten blijven vasthouden, teveel in op specifieke handelingen, projecten, omgevingen of personen. Ze kunnen deze maar moeilijk loslaten. Ze kunnen hun aanbod of hulp maar blijven opdringen, zelfs als dat niet nodig is. Omdat ze lastig kunnen ont-focussen, ervaren ze bij disrupties zoals nu een gebrek aan structuur en voelen zij zich ontregeld. Dan is het lastig verantwoordelijkheid nemen. In ultimo leidt het tot de kop in het zand steken of zelfs tot liegen. Dat overkomt dan zelfs presidenten die te veel verliefd zijn op de hallucinatie van oneindige groei en voorspoed.

Als je iets van bovenstaande herkent, dan ben je doorgeschoten in de schaduwkant van het oosten. Het werkt dan averechts om anderen te gaan beschuldigen, verwijten of klagen. Dat geeft namelijk de grootste garantie dat er helemaal niets verandert. Wat kun je dan wel doen? De grootste winst valt te behalen door te gaan onderzoeken wat je geneigd bent te negeren of te vermijden. Een mooie stap is al om je inspiratie op geheel iets anders te richten. Niet om weer iets groots te willen opbouwen en daar (stiekem) applaus voor terug te verwachten. Maar juist iets kleins te doen, het al bestaande te waarderen of te bestendigen. Puur voor de vreugde van je eigen hart, omdat je voelt dat dat het goede of juiste is.

Deze crisis helpt ons om los te komen van teveel focus op het nieuwe, en in te zien dat er grenzen zijn aan onbedaarlijke groei. We hebben als mensheid te lang gedacht dat we kunstmatig konden afdwingen dat welvaart of economie altijd maar kon blijven groeien, zelfs ten koste van de aarde waar we deel van uit maken. Maar de natuurlijke cyclus, het wiel van de seizoenen draait door, of we nu willen of niet. Het kan niet altijd lente blijven.