15. Het gevaar van binnen blijven

Als we niet leren om goed naar binnen te gaan, hoe komen we dan uiteindelijk weer naar buiten? Het is heel gemakkelijk om in de energie van de lente (bloeien) en zomer (groeien) te blijven hangen. Dat is dan ook wat voortdurend in organisaties gebeurt, vooral bij leidinggevenden: velen zijn ervan overtuigd dat precies wanneer zij bij een nieuwe afdeling binnenkomen, dat er weer een nieuwe lente is aangebroken (nieuwe plannen en structuren maken) en dat er zo snel mogelijk moeten worden gestreefd naar de zomer (alles tot ontwikkeling willen laten komen). Maar onderzoeken we wel goed in welk seizoen het team of de organisatie zich bevindt?

Wat gebeurt er met teams die met elke nieuwe manager of nieuw verbeterplan dat verschijnt, weer een nieuwe lente moeten opstarten en alle energie moeten aanwenden om alles tot bloei te laten komen? Hoe vruchtbaar zou een akker nog zijn als een boer zijn grond een aantal jaren ook op deze manier zou behandelen?

Dienen we als mensheid en als samenleving ook niet het ritme van alle seizoenen te volgen? Sinds mijn vorige blogs (12 en 14) waarin de lente en zomer centraal stond, kunnen we de conclusie trekken dat het van belang is om de doorgaande beweging en de cyclus van het leven te volgen. Door te voorkomen dat we vast komen te zitten in een van de seizoenen, hoe aantrekkelijk die ook is, worden we namelijk niet klem gezet in haar schaduwkant met alle symptomen van dien. En zou het kunnen dat er nu weer een nieuwe herfst voor de deur staat?

De kwaliteiten van de herfst corresponderen met die van de avond en met het westen, waar de zon weer ondergaat: afronden, oogsten, vertragen, naar binnen keren, onszelf leegmaken en loslaten. Het is gericht op de binnenwereld: onze innerlijke talenten, kwaliteiten en bronnen, maar ook op het verbinden met onze eigen wijsheid en persoonlijke waarheid. Om van daar uit onze spirituele essentie weer te vinden: wat is wezenlijk voor mij? Wat is niet langer van waarde? Voor welke opgave sta ik nu echt? Hoe comfortabel is het om daadwerkelijk naar binnen toe te gaan en onszelf deze vragen te stellen?

Er bestaat dan ook een algemene allergie voor naar binnen gaan: het wordt snel gezien als navelstaren, narcisme en jezelf als centrum van de wereld zien. Of als teveel blijven hangen in reflecties en dromen, helemaal opgaan in jezelf, in zelfmedelijden gaan zwelgen en jezelf afzonderen. Er is het gevaar dat je ongeduldig en opvliegerig wordt, je grenzen kwijtraakt, zeker als je je structuren loslaat, of juist je eigen thema’s op anderen gaat projecteren en veroordelend wordt naar anderen die minder reflecteren.

Kortom, er zijn werkelijk vele gevaren als je niet geleerd hebt om goed naar binnen te gaan. Gelukkig is het wel iets wat we kunnen leren en oefenen. Kunnen we, nu we toch zo lang letterlijk binnen moeten blijven, maar beter ook niet leren om figuurlijk goed naar binnen te gaan? Om daar uiteindelijk weer beter van naar buiten te komen?