18. We zijn interdimensie-reizigers geworden

(een blog van Daan Tel)

Van de één op de andere dag zijn we in een andere dimensie terecht gekomen. Een dimensie bijna exact zoals onze oude aarde, maar net iets anders. De vraag is, kunnen we terug? En willen we terug?

In mijn jeugd was er een spannende Amerikaanse Science Fiction serie genaamd “Sliders”, waarin whizzkid Quinn een poort naar andere dimensies ontdekt en daarin vervolgens samen met zijn vrienden verdwaald raakt. Die andere dimensies leken bijna exact op de aarde die ze kenden, maar in elke dimensie was er steeds iets nét anders.

Een dimensie waar, na de atoombom op Hiroshima, technologie verboden is. Een dimensie waar de gender-rollen zijn omgedraaid en vrouwen het dominante geslacht zijn. Een dimensie waar tijd trager verloopt.

En zo zat er in veel afleveringen een maatschappelijke boodschap, door vanzelfsprekendheden uit onze eigen wereld om te draaien, of juist weg te laten, daarmee onze eigen wereld in een totaal ander perspectief plaatsend. De maatschappelijke boodschap was: “Niets is vanzelfsprekend, zo kan het ook.”

Met de corona-crisis zijn we zelf interdimensie-reizigers geworden. Van de één op de andere dag zijn vanzelfsprekendheden in ons leven verdwenen of omgedraaid. Een wereld waarin we juist van de mensen om wie we ons het meest zorgen maken, afstand moeten houden. Een wereld waar de meest ondergewaardeerde en onderbetaalde beroepen nu de meeste waardering krijgen. Waar ineens vooral vaders thuis blijven bij de kinderen, omdat vooral moeders een vitaal beroep hebben. Waar sporten en feesten niet meer mogelijk is. Waar we thuis blijven bij mooi weer. Veel van wat normaal was blijkt niet vanzelfsprekend. Onze oude wereld in een nieuw perspectief.

Kunnen we terug naar hoe het was? Zevenentachtig afleveringen lang blijven de dimensie-reizigers van Sliders op zoek naar hun eigen aarde. Geen enkele dimensie kan ze behagen en ze blijven verlangen naar waar ze vandaan kwamen. Maar omdat ze zelf voor altijd veranderd zijn, zal hun oude wereld nooit meer hetzelfde zijn. Ze kunnen dus nooit echt terugkeren naar de oude wereld. En dat geldt ook voor ons, ook al zijn wij nog maar bij aflevering 1.

Wat niet voor ons geldt: wij zijn voor de invulling van onze eigen rol in deze serie niet afhankelijk van een scriptschrijver die bepaalt wat we doen. Wij kunnen ons eigen script schrijven en besluiten wie we willen zijn in deze Corona-dimensie. De eerste vraag die we ons als scriptschrijver kunnen stellen is: willen we überhaupt wel terug?

(een blog van Daan Tel)