21. Aan de dans ontspringen

Inmiddels is het voor velen mogelijk om te zien uit welke dans we ruim een maand geleden zijn gestapt. Was het comfortabel en vitaliserend of eerder stressvol en vermoeiend? Hadden we een bezielend leven en werk dat ons daadwerkelijk voldoening gaf? Wanneer we het contact met onze oorspronkelijk staat kwijtraken, dan worden ook onze natuurlijke instincten wat goed en niet goed voor ons is verzwakt. Alle afleidingen en verleidingen die ons dan verlokken halen ons weg bij ons innerlijke weten wat klopt en niet klopt. Stress waarschuwt ons om weer uit die verleidingen en valstrikken te stappen, te stoppen te verlangen naar dingen die we niet nodig hebben of die ons uiteindelijk geen vreugde geven. Als je zin hebt om terug te keren naar een zinvol leven met vreugdevolle waarden, dan is dit mogelijk dé tijd om aan deze dans te ontspringen. 

Wie momenteel er stiekem van geniet dat je even uit een oncomfortabel en beknellend leven en werkritme hebt mogen stappen dankzij alle corona-maatregelen, raadt ik van harte aan het sprookje ‘De rode schoentjes’ van Hans Christian Andersen te lezen. Het gaat over een arm meisje dat via oude lappen stof zelf haar eigen rode schoentjes had genaaid waar ze trots op was. Een rijke vrouw in gouden koets bied aan om bij haar in te komen wonen. Ze hapt toe en haar nieuwe moeder verbrandt haar zelfgemaakte schoentjes. Ze kreeg dure kleren en nieuwe rode lakschoenen en ze moest zich netjes aanpassen aan de verwachtingen van haar nieuwe omgeving. Zo kwam ze in een gouden kooi terecht. Op een dag begonnen haar schoentjes uit zichzelf te dansen en ze kon deze met geen mogelijkheid meer uittrekken. Ze moest blijven dansen totdat ze zo uitgeput raakte dat ze de beul beval om dan maar haar voeten er af te hakken.

Wat dit sprookje vertelt is dat we vanuit allerlei lokkende beloften het contact met ons innerlijke leven kunnen verliezen, of erger nog, onze ziel inruilen. Als we maar hongerig genoeg zijn bijten we vanuit begeerte in het gemakkelijke aas en komen we vast te zitten aan het haakje van een hengel. Zo raakt het meisje eerst de grond onder haar voeten kwijt om zichzelf vervolgens uit te putten in een dans die ze zelf helemaal niet wil. Deze tijd mogen wij gelukkig even stilstaan: willen we straks weer verder doordansen totdat we er bij neervallen? Gaan we weer opnieuw in andermans schoenen lopen, om een decorstuk te vormen in de voorstelling van anderen? Door welke beloften en gouden koetsen zoals een succesvolle carrière laten we ons verleiden?

Het alternatief is dat je zelf weer vormgeeft aan je eigen leven. Er zijn genoeg redenen om het niet te doen. Een eerste argument is ‘daar heb ik geen tijd voor’. Stel dat ‘tijd’ het nieuwe geld is. Dan ben je momenteel rijker dan je denkt. Een tweede argument kan zijn ‘maar ik voel me niet comfortabel bij deze crisis’. Bedenk dan dat wanneer een kreeft haar schild is ontgroeid en haar oude leven begint te knellen, dat ze dan onder een steen gaat liggen, en het oude omhulsel afwerpt. Dan neemt kreeft de tijd om een nieuw passend schild te maken en pas als die voltooid is, kruipt ze weer onder de steen vandaan. Rabbi Tverski legt dat prachtig uit in dit korte interview:

Kortom, benut je tijd goed. Als mensen je binnenkort vragen of je onder een steen hebt gelegen, kun je met gerust hart (en met een ruimer jasje) ‘ja’ antwoorden. Dan ben jij in ieder geval aan de dans ontsprongen, kun je weer vrijer bewegen en je eigen dans vormgeven.