31. De tweede golf (en het verantwoordingsvirus)

De eerst golf zit er op, maar is de tweede golf niet vele mate bedreigender? Deze komt alleen niet voort uit besmettingsgevaar, maar een veel adembenemender virus dat met name in overheidsland rondwaart: het verantwoordingsvirus. Het is de neiging wanneer er iets mis gaat je te richten op het laten zien dat het vooral niet aan jou als bestuurder lag. Of het nou om ministers of wethouders gaat, te veel van hun inspanningen lijken er op gericht dat er onder hun bewind zo min mogelijk fouten gemaakt mogen worden waar zij later (mogelijk) verantwoording over moeten afleggen. Dus belasten zij hun ambtelijk apparaat te vaak met het krampachtig voorkomen van kamervragen, raadsvragen of moties. Deze verantwoordingsdrift draait de wereld op zijn kop: zijn wij er voor de wethouder of zou de wethouder er voor ons moeten zijn? Moeten wij de minister beschermen of de minister ons? Hebben wij regels of hebben de regels ons?

“31. De tweede golf (en het verantwoordingsvirus)” verder lezen

30. Één pondje veerkracht alstublieft

(een blog van Karin Karis) 

Niets blijkt zo moeilijk als zorgen voor jezelf als je zorg draagt voor een ander of zorgen hebt. Hoe blijf je ontspannen en in balans als de druk en uitdagingen toenemen? Zeker tijdens deze crisis een grote uitdaging. Er zijn zorgen over de gezondheid van naasten, de financiële situatie, over hoe lang het allemaal gaat duren en wat de gevolgen zullen zijn.

Je kunt je energie, tijd en aandacht maar een keer uitgeven en veel van ons die zorgen doen dat eerder aan de ander dan aan zichzelf. Hoe neem je tijd voor jezelf als je voor je gezin zorgt en er weinig tot geen geld binnenkomt? Mag je aandacht aan jezelf besteden als je moeder zorg nodig heeft en je niet naar haar toekunt? Hoe tank je bij als je overuren draait in het ziekenhuis, zorgend voor hen die getroffen zijn door het virus?

“30. Één pondje veerkracht alstublieft” verder lezen

29. Het onzichtbare

Heb je wel eens een vlieg tegen een raam zien vechten? Het beestje knalt voortdurend tegen een onzichtbare muur, alsof het glas er bij de volgende poging niet meer is. Het negeert de ervaring en gaat puur af op wat het ziet. Niets. Meestal ligt het een paar uur later dood op de vensterbank. Het heeft iets grappigs, aandoenlijks en sneus tegelijk. Gedragen wij ons soms ook als die vlieg? Stoten ook wij onze kop tegen dingen die we niet kunnen zien? Proberen we dan ook niet geforceerd de meest voordehand liggende oplossing vol te houden, zelfs als die niet blijkt te werken?

“29. Het onzichtbare” verder lezen

28. Zullen we deze fout niet meer maken?

(een blog van André van Nieuwenhuizen)

Waarom gaan we op het niveau van onze samenleving aan risicovolle waarheden voorbij? Dit komt voort uit de huidige inrichting van ons systeem. We hebben namelijk leiders nodig. Dit zijn de mensen aan wie we iets toevertrouwen zodat we onszelf minder druk hoeven te maken over allerlei zaken. Er zitten meerdere addertjes onder het gras waarvan ik er hier één wil noemen. Als je gevoel van macht hebt of een machtspositie bekleedt dan ben je wel eens geneigd om kritische informatie te negeren. In dat kader was het illustratief en pijnlijk hoe onze politieke leiders zich onvoldoende bewust waren van het gevaar dat letterlijk op ons afkwam. Eerlijk is eerlijk: het levert in sommige gevallen kolderieke filmpjes op waar we met z’n allen hard om kunnen lachen.

“28. Zullen we deze fout niet meer maken?” verder lezen

27. De 1,5 minuut samenleving

De 1,5 meter samenleving gaat er nooit komen. Het vasthouden aan zo’n regel, klopt namelijk voor geen (anderhalve) meter. Daar zijn meerdere redenen voor aan te wijzen: het druist volledig in tegen onze menselijke natuur, het creëert een samenleving die gebaseerd is op onnodige angst en eenzaamheid en het is gestoeld op systeemwereld denken dat ons een enorme neurotische kramp kan gaan opleveren. De afgelopen weken is het bewaren van anderhalve meter afstand een belangrijke buffer geweest om de meest kwetsbaren en de overbelasten te beschermen, maar op termijn zijn er andere en beter passende oplossingen nodig.

“27. De 1,5 minuut samenleving” verder lezen

26. De weg terug naar het hart

Welk verschil ervaar je wanneer je leeft vanuit je hoofd of vanuit het hart? In een wereld waarin voortdurend strijd en machtsmisbruik is, moet je vooral je hoofd er bij houden. Maar is de wereld die we nu hebben gecreëerd, wel de wereld die we willen voortzetten? Is dit nog een wereld naar jouw hart? Klopt het nog wel?

Onze westerse samenleving is gebaseerd op angst en oordelen, en dan komt de macht te liggen bij degenen die óf de meest angst en oordelen weten op te roepen, óf bij degenen die zeggen ons daar het beste tegen te kunnen beschermen. Meer smaken zijn er niet. In de channeling van Anna van der Vaart klinkt een andere uitnodiging door, namelijk terug te keren naar leven vanuit het hart:

“26. De weg terug naar het hart” verder lezen