27. De 1,5 minuut samenleving

De 1,5 meter samenleving gaat er nooit komen. Het vasthouden aan zo’n regel, klopt namelijk voor geen (anderhalve) meter. Daar zijn meerdere redenen voor aan te wijzen: het druist volledig in tegen onze menselijke natuur, het creëert een samenleving die gebaseerd is op onnodige angst en eenzaamheid en het is gestoeld op systeemwereld denken dat ons een enorme neurotische kramp kan gaan opleveren. De afgelopen weken is het bewaren van anderhalve meter afstand een belangrijke buffer geweest om de meest kwetsbaren en de overbelasten te beschermen, maar op termijn zijn er andere en beter passende oplossingen nodig.

Eerst noem ik drie redenen dat de anderhalve meter samenleving nooit zal gaan werken. Ten eerste is het tegen onze menselijke natuur om geen contact te maken. Uiteindelijk zijn we kuddedieren die vooral hebben kunnen overleven door te verbinden, te delen en elkaar te vertrouwen. Afstand creëren en muren opwerpen werkt averechts. Het zijn niet zozeer de sterksten die overleven, maar degenen die zich het beste kunnen aanpassen aan de verandering. Altijd en overal anderhalve meter afstand houden is geen positieve aanpassing, het vergroot de anonimiteit en daarmee uiteindelijk ook het egoïsme. Het past nu niet om uit te gaan van ikke, ikke en de rest kan stikken. We hebben het nodig om elkaar te kunnen zien als mens, elkaar te kunnen raken en aan te kunnen raken.

Ten tweede dienen we te voorkomen dat iedereen die we tegen komen als potentiële besmetter wordt gezien. Stel je een samenleving waar je elkaar bejegent en verdacht maakt als mogelijke vijand van je eigen gezondheid. Het leidt tot angst en tweespalt, het zal ons uit elkaar drijven en we zullen elkaar angstvallig gaan vermijden. Dan wordt deze oplossing alleen maar onderdeel van het probleem, en zo worden onze problemen alleen maar groter. Is de angst en eenzaamheid die we met de anderhalve meter samenleving creëren niet veel zieker en dodelijker dan het virus dat ons nu teistert? Wordt onze samenleving er gezonder op door risico’s uit te sluiten of kunnen we deze juist leren slim ín te sluiten?

Ten derde verwordt een anderhalve meter regel tot een krampachtige neurose, waar we alleen nog maar bezig zijn met wegen te vinden om ons er aan te houden of juist om ons er tegen te verzetten. We zouden veel meer stil moeten staan bij mogelijke averechts gevolgen van een oplossing. De anderhalve meter regel vernauwt onze blik. Het zet ons denken over wat goed is voor elkaar eerder ‘uit’ dan ‘aan’. Er zijn altijd koningen van de slagboom die helemaal opleven bij heldere stalorders als 1,5 meter afstand, maar het waarom ervan, de unieke situatie en medemenselijkheid uit het oog verliezen. Dat leidt vaak tot onnodige bureaucratische onzin en eindeloos veel paarse krokodillen. Hebben wij regels of hebben de regels ons? Is het belangrijker om strikt anderhalve meter afstand te houden of per situatie te bekijken hoe we het beste rekening kunnen houden met de gezondheid van iedereen? Het gaat immers niet om het stug naleven van de letter van de wet, maar om het naleven van het waarom of de geest van de wet.

Kortom, we aanvaarden de anderhalve meter regel niet als het nieuwe normaal, maar als een tijdelijk abnormaal, totdat er een betere oplossing is gevonden en er weer wat te kiezen valt. Een logisch antwoord uit het bovenstaande zou zijn om onszelf voortdurend alert te houden op het rekening houden met elkaar en onze omgeving. Bijvoorbeeld door in elke unieke situatie eerst onszelf vragen te stellen als: Wat is hier nodig? Wat klopt (ook voor de ander)? Wat werkt (voor iedereen)? Door hier vervolgens ook met elkaar anderhalve minuut bij stil te staan, komen er vast beter passende oplossingen. Zeker als we het ook opbrengen om anderhalve minuut goed te luisteren naar die ander(en). Dan ontstaat er weer meer menselijkheid in plaats van minder. Dan ligt de focus op wat er wél kan, in plaats van wel er níet kan. Wanneer het ons lukt om de anderhalve meter samenleving in te ruilen voor de anderhalve minuut samenleving, dan kunnen we écht Bevrijdingsdag vieren.

2 antwoorden op “27. De 1,5 minuut samenleving”

  1. van zulke heldere voorstellen krijg ik ter plekke weer lucht.
    Anderhalve minuut kwaliteit ipv kwantiteit, dat doet leven!
    Bedankt voor deze ontmoeting.

Reacties zijn gesloten.