38. Het oude werkt niet meer en het nieuwe is er nog niet

Deze tijd kun je zien als een transformatieperiode, een overgang naar een ander tijdperk, een noodzakelijke transitie. Al sinds de oudheid worden dit soort kenteringen gekenmerkt door angst, crisis en chaos. Het oude werkt niet langer (en keert ook in dit geval zeer waarschijnlijk ook niet meer terug), maar het nieuwe is er nog niet. Ons vertrouwde houvast geeft geen grip meer en het nieuwe houvast is nog niet binnen handbereik. Het voelt wankel, instabiel en onzeker. Goed beschouwd zijn we – in de metafoor van de seizoenen – op de rand van de winter terecht gekomen: het oude moeten we loslaten, alle groei komt tot stilstand en al het leven trekt zich terug in haar wortels (en wij in onze huizen). We kunnen dat zien als een waardevolle en troostrijke vergelijking, ook omdat het ons praktische handreikingen geeft hoe we om kunnen gaan met deze lastige tijd.

“38. Het oude werkt niet meer en het nieuwe is er nog niet” verder lezen

37. Wat we van 2020 zouden kunnen leren

Laten we corona even niet zien als een vijand, maar als een vergrootglas. In het afgelopen jaar werd mede dankzij het virus uitvergroot wat er in onze samenleving allang niet meer (goed) werkt. Angst, polarisatie, eenzaamheid, stress, depressie; het was er allemaal al, het werd alleen nóg zichtbaarder. Is corona de oorzaak daarvan of werd het gecreëerd door onszelf en de keuzes die we eerder al maakten? Onze reacties op het corona-virus spiegelen immers ook onze eigen projecties en ons gangbare wereldbeeld. Zijn we in staat zijn iets te leren van hetgeen ons het afgelopen jaar is voorgeschoteld? Als we ons eigen gedrag niet gaan zien als een onderdeel van de oplossing, zijn we in deze crisis dan waarschijnlijk niet zelf het grootste probleem?

“37. Wat we van 2020 zouden kunnen leren” verder lezen

36. Het belang van veerkracht (een blog van Johanna van der Schaft)

 

De wereld van nu stelt enorme eisen aan iedereen. Hoe gaan we om met onzekerheid en uitzichtloosheid? Het hebben van de juiste mindset, en deze ook behouden in uitdagende omstandigheden, is meer dan ooit van cruciaal belang. We zijn echter vaak meer gericht op onze kwetsbaarheid dan op onze veerkracht. We worden immers voortdurend uitgedaagd om uit onze comfortzone te stappen. Wat vandaag de norm is kan morgen alweer achterhaald zijn. Hoe bied je het hoofd aan deze snel veranderde wereld, waarvan niemand de handleiding heeft? “36. Het belang van veerkracht (een blog van Johanna van der Schaft)” verder lezen

35. Hete thee als doorbraak voor verandering

Veranderaars herkennen de paradox dat een te sterke oplossingsgerichtheid, vooral als het om mensen gaat, meestal niet leidt tot verandering, maar juist tot stagnatie en weerstand. Of het nu gaat om een ontwikkeltraject of verandertraject, een te sterke focus op de verandering zelf roept vaak het averechtse effect op: minder beweging. Er zijn twee belangrijke redenen voor dit effect aan te wijzen: ten eerste kan de urgentie voor verandering opgelegd worden, maar dient door de betrokkenen zelf ervaren te worden. Hoe faciliteer je dat? Ten tweede komt iemand pas in beweging wanneer die zelf helemaal eigenaar is van die verandering, en niet iemand of iets van buiten. Maar hoe vaak neemt bij een gewenste verandering de leidinggevende, de veranderaar, de consultant, de trainer of de coach niet het eigenaarschap over van degenen die het betreft? Het advies is dan ook: fix nix, zeker als het om mensen gaat.

“35. Hete thee als doorbraak voor verandering” verder lezen

34. Waarom de stille transformatie die nu plaatsvindt stokt

Het afgelopen half jaar heeft ons ook geholpen om stil te staan bij wat wezenlijk belangrijk is. Wat voegt nu echt waarde toe en wat is werkelijk van betekenis voor mij? Voor veel mensen werd duidelijk dat ze ongemerkt gewoontes en routines hadden opgebouwd waar ze helemaal niet blij van werden. In dat opzicht is deze hele crisis ook een spiegel, snelkookpan en vergrootglas tegelijkertijd. Het helpt ons om wakker te worden in wat er daadwerkelijk toe doet in ons leven en wat niet. Hoe wil ik leven? Wat ga ik anders doen? Daar steeds bewuster van worden is een stille transformatie die nu in veel mensen plaatsvindt.

“34. Waarom de stille transformatie die nu plaatsvindt stokt” verder lezen

33. De waarde van sociale normen – zonder draagvlak gaat het niet

(door: André van Nieuwenhuizen en Steffan Seykens)

1          Inleiding 

Noem iets een crisis en het wordt ook een crisis. We hebben een stormachtige periode achter de rug waarmee een enorm krachtenveld is geactiveerd. De plotselinge covid-19 uitbraak resulteerde in een duivels dilemma waarbij de angst voor overbelasting van de gezondheidszorg tegenover de desastreuze gevolgen van de te nemen rigoureuze maatregelen voor de economie werd geplaatst. Heel snel is gekozen voor een ‘intelligente’ lockdown waarbij onder andere de anderhalve meter afstandsregel centraal stond. De sociaaleconomische gevolgen werden min of meer voor lief genomen. De paniek die bezit nam van de samenleving lijkt ondertussen wat verdwenen. Er is echter wel een keten van reacties in beweging gebracht en niemand kan nog overzien waar het naar toe gaat. Ondertussen is zeker dat we door de ingreep in de economie in een historisch diepe recessie zullen belanden. Niet alleen komen veel ondernemingen in de problemen. Met name de meer onzichtbare eenlingen als ZZPers, jongeren en flexwerkers voelen momenteel de klappen. Het draagvlak voor opgelegde sociale normen komt onder druk te staan.

“33. De waarde van sociale normen – zonder draagvlak gaat het niet” verder lezen

32. Kansen voor transformatie

Dit is vooral een tijd van kansen. Ten eerste vraagt het dat we de focus richten op de mogelijkheden en dat we ons niet blijven blindstaren op de onmogelijkheden van deze crisis. Ten tweede, en nog veel wezenlijker, is dat we onderkennen welke basishouding er voor nodig is om deze crisis ook daadwerkelijk een kans te laten zijn. Staan we niet op een kruispunt als het gaat over onze reactie op alle dilemma’s waar we nu voor staan? Zakken we nog dieper weg in de kramp die we aan het creëren zijn, of grijpen we de kans aan om onze ogen te openen voor het vormgeven van een nieuwe, wijzere realiteit?

“32. Kansen voor transformatie” verder lezen

31. De tweede golf (en het verantwoordingsvirus)

De eerst golf zit er op, maar is de tweede golf niet vele mate bedreigender? Deze komt alleen niet voort uit besmettingsgevaar, maar een veel adembenemender virus dat met name in overheidsland rondwaart: het verantwoordingsvirus. Het is de neiging wanneer er iets mis gaat je te richten op het laten zien dat het vooral niet aan jou als bestuurder lag. Of het nou om ministers of wethouders gaat, te veel van hun inspanningen lijken er op gericht dat er onder hun bewind zo min mogelijk fouten gemaakt mogen worden waar zij later (mogelijk) verantwoording over moeten afleggen. Dus belasten zij hun ambtelijk apparaat te vaak met het krampachtig voorkomen van kamervragen, raadsvragen of moties. Deze verantwoordingsdrift draait de wereld op zijn kop: zijn wij er voor de wethouder of zou de wethouder er voor ons moeten zijn? Moeten wij de minister beschermen of de minister ons? Hebben wij regels of hebben de regels ons?

“31. De tweede golf (en het verantwoordingsvirus)” verder lezen

30. Één pondje veerkracht alstublieft

(een blog van Karin Karis) 

Niets blijkt zo moeilijk als zorgen voor jezelf als je zorg draagt voor een ander of zorgen hebt. Hoe blijf je ontspannen en in balans als de druk en uitdagingen toenemen? Zeker tijdens deze crisis een grote uitdaging. Er zijn zorgen over de gezondheid van naasten, de financiële situatie, over hoe lang het allemaal gaat duren en wat de gevolgen zullen zijn.

Je kunt je energie, tijd en aandacht maar een keer uitgeven en veel van ons die zorgen doen dat eerder aan de ander dan aan zichzelf. Hoe neem je tijd voor jezelf als je voor je gezin zorgt en er weinig tot geen geld binnenkomt? Mag je aandacht aan jezelf besteden als je moeder zorg nodig heeft en je niet naar haar toekunt? Hoe tank je bij als je overuren draait in het ziekenhuis, zorgend voor hen die getroffen zijn door het virus?

“30. Één pondje veerkracht alstublieft” verder lezen

29. Het onzichtbare

Heb je wel eens een vlieg tegen een raam zien vechten? Het beestje knalt voortdurend tegen een onzichtbare muur, alsof het glas er bij de volgende poging niet meer is. Het negeert de ervaring en gaat puur af op wat het ziet. Niets. Meestal ligt het een paar uur later dood op de vensterbank. Het heeft iets grappigs, aandoenlijks en sneus tegelijk. Gedragen wij ons soms ook als die vlieg? Stoten ook wij onze kop tegen dingen die we niet kunnen zien? Proberen we dan ook niet geforceerd de meest voordehand liggende oplossing vol te houden, zelfs als die niet blijkt te werken?

“29. Het onzichtbare” verder lezen