4. Stilstaan om vooruit te komen

Voor veel mensen die niet direct onder deze crisis te lijden hebben, is dit ook een tijd van kansen. Er zijn volop persoonlijke drama’s van mensen die moeten vechten voor hun leven, overlijden of die dierbaren hebben die dit moeten doormaken. Er zijn echter ook genoeg mensen die deze tijd kunnen benutten voor reflectie, om naar binnen te gaan. Dan kan het virus mogelijk ook een ‘blessing in disguise’ zijn: het leert ons nederigheid, het dwingt ons om onze plek weer in te nemen in de natuur, in plaats van daar boven.

“4. Stilstaan om vooruit te komen” verder lezen

3. Wat is van waarde?

Kunnen we aanvaarden dat iets volkomen onzichtbaars – ogenschijnlijk vanuit het niets – ons dagelijks leven zo ontwricht? En ons alle vanzelfsprekendheden en zekerheden uit onze handen rukt? Dat we ineens niet meer weten in wat voor wereld we leven. Hoe ervaren we het dat onze aloude, vertrouwde houvasten plotseling schimmen uit het verleden blijken te zijn? Allemaal hebben we op een bepaalde manier ervaren dat onze dagelijkse routines wreed verstoord werden. We kunnen vechten tegen deze wakkerschudder, maar dat alles zijn gangetje ging, dat komt niet meer terug. Er kan definitief een streep gezet worden door ons doorsukkelscenario.

“3. Wat is van waarde?” verder lezen

2. Ontzag en nederigheid

Hoe moeten we omgaan met een overweldigende en ook nog eens onzichtbare vijand? Deze onmacht is ondraaglijk voor wie niet wil aanvaarden dat de wereld niet volkomen maakbaar en beheersbaar is. Dat is die namelijk niet. Onze illusies van harmonie, onschuld en onschendbaarheid werden de laatste weken ruw onderbroken.

Waar komt die rare neiging toch vandaan dat we bij elke onwelkome verstoring van onze veilige leventjes naarstig op zoek gaan naar schuldigen die zogenaamd onvoldoende verantwoordelijkheid hebben genomen? Die we vervolgens verwijten dat ze niet genoeg gedaan hebben en vragen: hoe zorgen jullie ervoor dat dit ons nooit meer overkomt? Alsof alles te voorkomen is. Want met dit oneigenlijke appel op onze bestuurders schieten zij weer in een hopeloze verantwoordingsdrift. Zij proberen dan alles krampachtig dicht te timmeren met een verstikkende systeemwereld van regels en procedures. Het levert ons vooral schijncontrole op, regelkramp en onnodige bureaucratie. We geven het heft uit handen en activeren en onteigenen onszelf terwijl we schreeuwend langs de zijlijn staan. Deze neurotische pijn creëren we zelf.

“2. Ontzag en nederigheid” verder lezen

1. Echo’s in de stilte

Veel mensen herkennen het wel, de stilte die ineens opvalt wanneer het aircosysteem uitvalt, het subtiele gezoem dat je niet hoorde, dat ineens hoorbaar wordt omdat het wegvalt, en de ontstane stilte je er op attendeert. Het was er al die tijd, maar het viel niet op. De muziek die in je hoofd nog na gonst als je de concertzaal verlaat, je hoort de beats nog nagalmen in je hoofd als de frisse buitenlucht zich over je ontfermt. Door het wegvallen van iets valt het pas echt op waar je in hebt gezeten.

“1. Echo’s in de stilte” verder lezen